Opisane poniżej radiostacje użytkowane są w wewnętrznych sieciach i kierunkach radiowych Sił Zbrojnych USA na szczeblu sekcji, drużyny i plutonu a także przez jednostki specjalne również w zakresie łączności wewnętrznej. Są one obok radiostacji taktycznych szczebla pluton - kompania - batalion i radiostacji dalekiego zasięgu trzonem wyposażenia łączności.
    Radio AN/PRC-68 zostało wprowadzone do użytku około roku 1976 bazując na doświadczeniach z produkcji radia SAR URC-68. Producentem sprzętu do chwili obecnej jest Magnavox Elecronics Systems z Fort Wayne, Indiana. Od lat 90-tych radio to zastępowane jest przez AN/PRC-126 i 128, ale wciąż wiele zestawów znajduje się w użyciu nawet w jednostkach pierwszoliniowych, nie wspominając np. o Gwardii Narodowej gdzie stanowią one większość wyposażenia łączności radiowej na szczeblu drużyny i plutonu.
    AN/PRC-68 pracuje w zakresie od 30 do 79,95 MHz, z modulacją częstotliwości (FM), odstęp międzykanałowy wynosi 25 kHz co zapewnia 1000 dostępnych kanałów z czego 10 z nich można zaprogramować do natychmiastowego użycia. Moc wyjściowa nadajnika zasadniczo wynosi 1W. Zasięg jest oczywiście uzależniony od warunków - przeciętnie wynosi od 3 do 5 km. Radio zasilane jest z 15V baterii dwóch typów: BA-1588 (jednorazowa) i BA -5588/U (akumulator litowy).
    Trascievier jest, ze względu na swoje wymiary i wagę zbyt nieporęczny by używać go trzymając w ręku, dlatego też do radia znajdującego się w pokrowcu najczęściej dodaje się zestaw słuchawkowy H-189/GR (obecnie praktycznie już nie używany) lub H-250/U. Radio posiada dwa typy anten: krótką giętką (p/n 63747-10156) lub 3 stopową antenę od AN/PRC-25/77 (AT-892/PRC-25). Ponadto do akcesoriów radia należą: zestaw do testowania, adapter samochodowy, wzmacniacze mocy. Możliwe jest też zastosowanie urządzeń kodujących. Działanie, budowę i obsługę radiostacji omawiają instrukcje: TM 11-5820-882-23 i TM 11-5820-882-23&P1.
    Na bazie wersji podstawowej powstały trzy odmiany radiostacji:
- AN/PRC-126 (A)- pozwalająca na zaprogramowanie 10 kanałów tylko w jednym przedziale częstotliwości: 30-40MHz, 40-54MHz, 50-64MHz lub 60-80MHz. Wersja ta posiada też podwyższoną moc wyjściową do 2W i możliwość regulacji mocy w zakresie 2-0,5W.
- AN/PRC- 126 (B) jest podobna do wersji A z tym że posiada wyświetlacz częstotliwości.
- AN/PRC- 126(X)pracuje na częstotliwościach 130- 174 MHz.

    Pod koniec lat 80-tych do wyposażenia US Armed Forces zaczęła wchodzić nowa radiostacja AN/PRC-126. Pracuje ona w częstotliwościach 30- 88MHz z 25 kHz odstępem. Opracowano również osobny moduł pozwalający na prace na pasmach 130-174 MHz, którym można zastąpić moduł 30-88 MHz. Tak zmodernizowana radiostacja nosi oznaczenie AN/PRC- 128.
    Na potrzeby tych radiostacji opracowano nowy adapter samochodowy. Rozbudowano też rodzinę baterii zasilających i tak PRC- 126 można zasilać za pomocą: baterii niklowo-kadmowej BB-588/U, litowej BA-5588/U, rtęciowej BA 1588/U i akumulatora niklowego BB- 388/U.
    Do radia stosowane są trzy typy anten: 3 stopowa od AN/PRC- 25/77, długa AS-3961/PRC-126 i siedmio calowa AS-4094/PRC-126. Możliwe jest też zastosowanie urządzenia kodującego. Budowę, obsługę i działanie omawiają instrukcje TM 11-5820-1025-10 i TM 11-5820-1025-24&P.
    Do transportu obu typów radiostacji służą specjalne pokrowce produkowane w trzech podstawowych wersjach. Pierwsza wykonana została z nylonu w kolorze identycznym z oporządzeniem ALICE. Pokrowiec ten posiada dwa zaczepy ślizgowe umożliwiające przymocowanie do oporządzenia . Z góry zabezpiecza radio przed wypadnięciem nylonowa taśma zakończona zatrzaskiem. Na bocznej ściance pokrowiec posiada rzep służący przymocowaniu zagiętej anteny - w przypadku wykorzystania anteny od AN/PRC -77 oraz pokrowiec na antenę krótką. W przedniej części pokrowca, na górze znajduje się metalowe oczko służące do wyprowadzenia zestawu słuchawkowego.
    Drugi typ pokrowca rożni tylko kolor. Został on wykonany w kamuflażu woodland, poza tym jego budowa jest prawie identyczna jak wersji pierwotnej. Jedyną różnicą jest dodanie z przodu kieszonki na akcesoria. Wersja ta została wprowadzona równolegle z pojawieniem się wyposażenia ITLBV.
    Trzeci typ pokrowców został wprowadzony razem z wyposażeniem MOLLE i posiada zmienioną konstrukcję dopasowaną do tego oporządzenia.
    W procesie szkolenia wojsk żołnierze pododdziałów liniowych nie są szkoleni do programowania radiostacji, wszelkie czynności związane z programowaniem częstotliwości pracy spoczywają w gestii plutonu łączności batalionu i muszą być zatwierdzone przez wydział operacyjny (S-3) batalionu.





Opracował: Mavr
grupa rekonstrukcji 24th MEU (SOC) - Szczecin