Zaangażowanie Sił Zbrojnych USA w konflikty o niskim natężeniu ujawniło niedobór sił o wyważonej charakterystyce pomiędzy szybkością przerzutu (limitowaną głównie wymiarami i wagą pojazdów bojowych M2 oraz M113) a mobilności na miejscu akcji oraz siłą ognia i stopniem ochrony personelu zapewnianym przez pojazdy bojowe ( w Somalii i na Haiti żołnierze amerykańscy przekonali się że opancerzone wersje HMMWV nie zapewniają dostatecznej ochrony i nie da się ich używać jako wozów bojowych wspierających spieszony element - a w tym właśnie kierunku ewaluowała taktyka pododdziałów prowadzących działania wsparcia, wymuszenia czy nadzorowania pokoju i podobne).
    W oparciu o te doświadczenia utworzono w 2001 roku, na bazie jednostek piechoty, zespoły S/IBCT (Siriker or Interim Brigade Combat Team) jako oddziały szybkiego reagowania w sytuacji działania w środowisku konfliktu o niskiej/ średniej intensywności (nazwa Stryker pochodzi od nazwisk dwóch żołnierzy odznaczonych pośmiertnie Medalami Honorowymi Kongresu w okresie II WŚ i w Wietnamie). Jednostki te wyposażono w ośmiokołowe transportery opancerzone ICV co stanowiło kompromis między wagą pojazdu (umożliwiającą transport lotniczy) oraz stopniem ochrony personelu. Transportery uzbrojono podobnie do HMMWV w M-2 i Mk.19, ponadto na szczeblu brygady utworzono kompanie pojazdów wsparcia MGS (Mobile Gun System) uzbrojonych w armatę niskociśnieniową 105 mm na tym samym podwoziu.
    Pierwszymi brygadami przeformowanymi do standardu SBCT były 3/2DP i 1/25DP oraz 172 samodzielna BPiech z Alaski. W planach znajduje się przezbrojenie w ICV 2 pułku kawalerii pancernej, 2B/25DP oraz 56B/28DP Gwardii Narodowej Pensylwanii.
    Schemat organizacyjny plutonu w ramach SBCT jest niemalże identyczny z organizacją plutonu w piechocie, wojskach pow-des i pow-szturmowych. Pluton składa się z trzech identycznych drużyn piechoty, drużyny wsparcia, sekcji dowodzenia oraz elementu mobilnego pojazdów ICV (Infantry Combat Vehicle).
    Drużyna piechoty dowodzona jest przez sierżanta (M16A2/A3/A4), dzieli się na dwie sekcje dowodzone przez kaprali (M16A2/A3/A4), w każdej sekcji znajdują się strzelec granatnika M203 (M16 w/ M203) i strzelec SAW (M249). W sekcji pierwszej każdej drużyny znajduje się operator systemu Javelin ( M4/M4A1) natomiast w sekcji drugiej strzelec specjalista (destinated marksman) uzbrojony w M16 lub M4 z celownikiem optycznym. Nie jest to jednak żołnierz po kursie w Sniper Shool choć jego zadania są identyczne, z tym że wykonuje je na korzyść własnej drużyny/ plutonu.
    Drużyna wsparcia dowodzona jest przez sierżanta (M16A2/A3/A4) i składa się z dwóch strzelców ukm M240B, dwóch pomocników (M4) i dwóch amunicyjnych (M4).
    Sekcja dowodzenia to: dowódca plutonu podporucznik/ porucznik, sierżant plutonu- starszy sierżant, wysunięty obserwator- kapral ( w plutonach SBCT wysunięty obserwator jest integralną częścią sekcji dowodzenia, nie jest przydzielany z kompanii wsparcia batalionu), radiotelefonista- starszy szeregowy oraz specjalista sanitariusz przydzielany z plutonu medycznego kompanii dowodzenia batalionu.
    Element zmechanizowany stanowią cztery wozy ICV, trzech dowódców pojazdów w stopniu kaprali (czwartym dowodzi dowódca plutonu lub sierżant plutonu) oraz czterech kierowców- trzech starszych szeregowych i jeden specjalista (jest on też odpowiedzialny za organizację obsług technicznych ICV).


Opracował: Mavr
grupa rekonstrukcji 24th MEU (SOC) - Szczecin