Oporządzenie Mark '58 znane pod popularną nazwą webbing '58 było od 1958 roku do początku lat dziewięćdziesiątych przepisowym modelem oporządzenia w siłach zbrojnych Wielkiej Brytanii a także części krajów Wspólnoty Brytyjskiej i byłych kolonii. Wprowadzone zostało wraz z przyjęciem do uzbrojenia karabinu SLR L1 (self-loading rifle).

     Oporządzenie wykonano z teoretyczne woodoodpornego brezentu (jednak podczas dłuższego użytkowania wodoodporność drastycznie spadała na skutek utraty impregnatu). Elementy oporządzenia mocowane są do pasa za pomocą taśm parcianych z metalowymi przetyczkami. Praktyka wykazała ze ten sposób nie gwarantuje nie przesuwania się ładownic i pokrowców, dlatego żołnierze "wzmacniali" mocowania używając małych śrubek z płaskimi łbami. W ten sposób mocowano początkowo wszystkie pokrowce. Z czasem jednak ( w latach sześćdziesiątych), kiedy nieoficjalnie zezwolono na używanie większych plecaków zaniechano mocowania toreb tylnych na stałe, aby swobodnie można było nosić większy plecak.

Zestaw oporządzenia składa się z:

• Pasa głównego
• Szelek
• Ładownic do karabinu SLR (prawej i lewej)
• Pokrowca na manierkę z kubkiem
• Toreb tylnych 2 szt.
• Pokrowca na pelerynę
• Tornistra

     Pas główny posiada regulacje podobną do pasów US Army oporządzenia wz. 10 i 18 z rzędem dziurek i haczykiem na zakładce.

     Szelki wykonane są podobnie do szelek LCE wz. 56 w układzie "H" i mocowane są do klamer D-ring na pasie i ładownicach.

     Ładownice do SLR mieszczą teoretycznie po cztery magazynki (po 20 nabojów), jednak żołnierz otrzymywał ich tylko sześć, Z tej liczby pięć przenoszonych było w ładownicach razem z granatami L2, 100-nabojowym odcinkiem taśmy do karabinów maszynowych GPMG oraz zestawem do czyszczenia karabinu. Ponadto żołnierze obsługi GPMG, żołnierze uzbrojeni w pm Sterling (jeśli nie używali ładownic starego typu) i strzelcy karabinów wyborowych wykorzystywali te same ładownice do przenoszenia sobie właściwej jednostki ognia. Także oficerowie młodsi w tych samych ładownicach przenosili amunicje do broni krótkiej. Ładownice wykonywano w wersji "lewej" i "prawej", z których jedna posiadała zaczep na bagnet a druga kieszeń na odrzutnik, wykorzystywany do strzelania ślepą amunicją i miotania granatów nasadowych.

     Pokrowiec na manierkę zawierał standardową brytyjską manierkę o pojemności ok. 1 litra z kubkiem nakładanym od góry oraz tabletki do oczyszczania wody.

     Torby tylne jako odpowiednik buttpacka, czy torby na granaty wykorzystywany był do przenoszenia (zgodnie z regulaminem procedur działania) racji żywnościowej, kuchenki do gotowania, zestawu środków czystości, itp.

     Pokrowiec na pelerynę mocowany był pod torbami tylnymi i poza funkcja zgodną z nazwą służył też do przenoszenia nożyc do cięcia drutu lub składanego kilofa (po dwie osoby w każdej drużynie piechoty).

     Tornister był najrzadziej użytkowanym elementem wyposażenia (ze względu na małe wymiary) i w związku z tym był permanentnie zastępowany prywatnymi plecakami. Mocowany był do szelek oporządzenia w sposób wykluczający jego szybkie zdjęcie, dlatego tez bardzo często użytkownicy tornistra dokonywali jego przeróbek. Wewnątrz tornistra znajdują się dwie proste komory na wyposażenie.

     Niewielka ilość zestawów tego oporządzenia jest jeszcze użytkowana w Terytorial Army (w jednostkach wsparcia i zabezpieczenia), w Akademii Sandhurst ( w okresie szkolenia podstawowego) i innych jednostkach szkolnych. Spore jego ilości wykorzystywane są też przez Armię Republiki Irlandii.


Opracował: Mavr