Granatnik M 136 AT4 został opracowany i wdrożony do użytku US Armed Forces w późnych latach 80 -tych, celem wzmocnienia możliwości obronnych wszystkich pododdziałów w konfrontacji z celami opancerzonymi. Stosowana do tej pory seria M72 LAW nie spełniała oczekiwań wobec pojawiających się ulepszonych pancerzy BWP i transporterów opancerzonych.
M136 standaryzowana została jako lekka, kontenerowana, broń przeciwpancerna. Zawiera głowice kumulacyjną AT 4 zintegrowaną z wyrzutnią (nie rozbieralną). Odpalana jest wyłącznie z ramienia strzelca.

Dane takt - tech:
A. Wyrzutnia
Długość 1,020 m
Waga 6,7kg
Celownik znaczniki co 50m

B. Głowica
Kaliber 84mm
Prędkość początkowa 290m/s
Minimalny zasięg :
Szkoleniowy 30m
Bojowy 10m
Uzbrojenie głowicy po10m
Maksymalny zasięg 2100m
Maksymalny efektywny zasięg 300m (celownik skalowany do 550m)
Głębokość penetracji 360mm
Sprawność mechaniczna wyrzutni gwarantowana jest w przedziale od -40 do 60 stopni C. Sprawność bojowa zależy oczywiście od właściwego użycia pocisku w danych warunkach atmosferycznych (poprawki na temperaturę ,wilgotność, itp).

M136 pakowane są po pięć sztuk do drewnianych skrzyń, cztery skrzynie mieszczą się na standardowej palecie ładunkowej.

Oznaczenia:
Kolorowe pasy wokół wyrzutni znajdują się ok. 10cm od wylotu lufy, oznaczają one:
- czarny (wczesne modele) lub czarny z żółtym - pocisk bojowy HE
- złoty szkolny FHT
- bez oznaczeń treningowy M287 z wkładką szkolną na bazie amunicji 9x19mm- M939

Przygotowanie do strzelania polega na: usunięciu tylnej zawleczki, rozłożeniu oparcia (wyrzutni o ramię strzelca), rozłożenie przyrządów celowniczych, ustawieniu odległości do celu (celownik działa na zasadzie przysłony), odbezpieczeniu wyrzutni i oddaniu strzału.
W przypadku niewypału ponownie należy wcisnąć spust, przy ponownym braku strzału wyrzutnię należy zabezpieczyć.
Istnieje możliwość przywrócenia wyrzutni do konfiguracji transportowej powtarzając czynności przygotowawcze w odwrotnej kolejności

Zasadniczo strzela się z pozycji strzeleckich: stojącej (lewa ręką na spuście, prawa trzyma pas w okolicy przedniego zaczepu), klęczącej, siedzącej i leżącej (istotne jest ułożenie ciała pod katem 90 stopni do wyrzutni celem uniknięcia obrażeń).


Strzelając z M136 istotna jest umiejętność określania odległości do celu różnymi metodami jak i prędkości celu (cel defilujący 90 i 45 stopni). W procesie wyszkolenia dużą uwagę zwraca się na umiejscowienie punktu celowania tak, aby razić najsłabsze miejsca zwalczanego celu (choć niektóre tabele wskazujące "słabe punkty" czołgów radzieckich mogą wzbudzić uśmiech u czołgistów). W użyciu bojowym na szczeblu pododdziału szkoleniowcy zalecają strzelanie sekwencyjne: kolejni żołnierze odpalają kolejno pociski głośno podając odległość do celu i prędkość, co umożliwia następnym strzelcom wprowadzanie poprawek.
Przy zwalczaniu umocnień (w szczególności stanowisk ogniowych, zaleca się mierzenie pod cel (szczelinę bunkra, parapet, w przedpiersie).

W siłach zbrojnych USA M136 jest traktowany jak pojedyncza sztuka amunicji, zabierana i przydzielana zależnie od czynników misji, co oznacza że nie posiada etatowej obsługi, w procesie szkolenie każdy żołnierz zapoznaje się z budową i zasadą działania wyrzutni oraz zasadami bezpieczeństwa. Również w okresie szkolenia podstawowego każdy kursant wykonuje strzelanie z M136 lub M287. Szkolenie dodatkowe (sprawdzające, przypominające) i poszerzony program strzelań obowiązuje w pododdziałach bojowych (walczących).
Aby zostać dopuszczonym do strzelania należy wykonać 11 ćwiczeń z zakresu obsługi, przygotowania wyrzutni, celowania, transportu, określania danych początkowych celu i innych procedur. Dopiero po zaliczeniu zadań można wykonać strzelanie któremu towarzyszą ostre warunki bezpieczeństwa.
Podstawowe strzelanie wykonuje się na standardowym polu tarczowym z 14 celami (pojazdy ruchome i stojące oraz bunkry) według pięciu tabeli kwalifikacyjnych określających warunki strzelania (noc, środki ochrony przed skażeniami itp.)

Do M136 w warunkach ograniczonej widoczności można zamontować standardowy celownik noktowizyjny AN/PVS-4 lub termowizyjny TWD/S-5 (HWTS/MTWS) z broni zespołowej oraz wskaźniki celu AN/PAQ-4C czy AN/PEQ-2B. Nie jest możliwe natomiast strzelanie w goglach noktowizyjnych.
W warunkach walk miejskich (MOUT) możliwe jest, jeśli nie ma alternatywy, strzelanie z pomieszczeń o minimalnych wymiarach 17x24 stopy i minimalnym wolnym polu za wyrzutnią 8 stóp (w normalnych bojowych warunkach minimalna "strefa śmierci" wynosi 5m a podczas szkolenia 100m w kącie 90 stopni). W przypadku strzelania z zakrytych pozycji wylot lufy musi mieć zapewnioną wolną średnice wokół lufy ok. 6 cali, tak aby umożliwić swobodne rozłożenie brzechw stabilizujących.

Niszczenie wyrzutni w warunkach bojowych następuje tylko na rozkaz i tylko w przypadku gdy zachodzi niebezpieczeństwo przejęcia sprzętu przez przeciwnika. M136 niszczy się wybuchowo (ćwierćfuntowy ładunek materiału wybuchowego), przez spalenie, mechanicznie przez podłożenie wyrzutni pod koła czy gąsienice lub przez odstrzelenie.
Zabiegi specjalne przeprowadza się za pomocą M258A1 lub XM280- pakietów odkażających.


Opracował: Mavr
grupa rekonstrukcji 24th MEU (SOC) - Szczecin