W chwili obecnej Siły Zbrojne USA wykorzystują trzy systemy gogli noktowizyjnych. Opisane są tu w kolejności ich wprowadzania do wyposażenia.

Gogle noktowizyjne AN/PVS-5
    Był to pierwszy system noktowizyjny w formie gogli wprowadzony do użytku w US Armed Forces. Proces przyjmowania do wyposażenia rozpoczął się w roku 1982. Według ówczesnych tabel organizacji gogle te przypisane zostały ogromnej ilości funkcji (praktycznie wszyscy żołnierze w pododdziałach liniowych mieli ten sprzęt jako etatowy), co spowodowało rewolucję w zakresie możliwości działań w nocy i zapoczątkowało ogromną przewagę armii USA w tym względzie nad potencjalnymi przeciwnikami. Przewagę przytłaczającą ponieważ do chwili obecnej żadna inna armia nie posiada takiej ilości sprzętu noktowizyjnego dającego możliwość ciągłych i skutecznych działań bez względu na porę doby.
    AN/PVS-5 są urządzeniem drugiej generacji według standardów zachodnich. Pracują w trybie pasywnym a dodatkowe źródło promieni podczerwonych wykorzystywane jest tylko przy precyzyjnych pracach: czytaniu map, pomocy medycznej, naprawie sprzętu i uzbrojenia, ect. Ponadto źródło to stosowane jest do nocnej sygnalizacji. Warto wspomnieć że moc tego promiennika jest tak mała że w noktowizorze NSPU można je wykryć z odległości poniżej 100 metrów a przy użyciu układu wykrywającego z celownika PSO-1 przy odległości ok. 50 metrów. Jak widać można bezpiecznie stosować ten system sygnalizacji nawet jeśli przeciwnik posiada wyposażenie noktowizyjne konstrukcji radzieckiej/ rosyjskiej ponieważ gogle zapewniają wykrycie celu wielkości człowieka na odległościach 50 metrów w ciemności i 150 metrów przy świetle gwiazd. Kolejnym pozytywem wynikającym z posiadania źródła podczerwieni jest możliwość używania systemu w absolutnych ciemnościach jakie mogą panować podczas walk w budynkach czy np. kanałach i innych elementach infrastruktury podziemnej. Ta zaleta zadecydowała o ogromnej popularności systemu wśród jednostek prowadzących działania w warunkach MOUT a także w jednostkach SWAT i innych agencjach rządowych powołanych do ochrony państwa i obywateli.
    Gogle z bateriami ważą niecały kilogram i zapewniają 40-sto stopniowe pole obserwacji. Sprzęt nie posiada oczywiście systemu powiększającego obraz, eliminuje to także odkształcenia obrazu spowodowane wypukłościami soczewek. Urządzenie posiada korekcję wad wzroku w zakresie -5 do +5 dioptrii. PVS-5 nie posiada mocowania do hełmu - gogle są noszone za pomocą regulowanych pasków zakładanych na głowę. System mocowania jest trochę niewygodny w przypadku noszenia hełmu PASGT ponieważ wymaga wykonania regulacji potnika wkładu przy każdorazowym użyciu AN/PVS-5. Zasilanie zapewniają dwie baterie AA. Szkolenie z zakresu użycia gogli realizowane jest podczas kursu podstawowego. W latach 90-tych w pododdziałach mających styczność z przeciwnikiem system ten został zastąpiony goglami AN/PVS-7 różnych wersji, nie mniej do chwili obecnej jest on podstawowym sprzętem noktowizyjnym w pododdziałach wsparcia bojowego i logistycznych do obszaru tyłowego dywizji włącznie. Spora liczba sprzętu pozostaje na wyposażeniu jednostek przygotowanych do działań MOUT (walk miejskich). Gogle te można nabyć bez problemu w Stanach na ryku cywilnym. W wyposażeniu USMC znajduje się zmodernizowana wersja oznaczona AN/PVS-5As.

Gogle noktowizyjne AN/PVS-7
    Są systemem trzeciej generacji, pracującym oczywiście w trybie pasywnym. Jedynie testowana ok. roku 1988 wersja A posiadała przetwornik II generacji lecz nie została ona przyjęta do wyposażenia. System wprowadzany był na szerszą skalę od roku 1993 od razu w wersjach B i C przystosowanych do współpracy z pojawiającymi się wskaźnikami celu PAQ-4. Ostatnią wersją wprowadzaną od połowy lat 90-tych jest wersja D posiadająca dodatkowe źródło promieniowania podczerwonego analogicznie do systemu PVS-5.     Cały sprzęt waży 680g, zapewnia czterdziestostopniowe pole obserwacji. Jest mocowany do hełmu za pomocą specjalnego adaptera wykonanego w dwóch wersjach lub noszony na głowie przy użyciu sytemu pasków. Zasięg obserwacji wynosi 150 metrów przy świetle gwiazd i 300 metrów przy świetle księżyca.
    AN/PVS-7 znajduje się w wyposażeniu pododdziałów walczących. W plutonie piechoty posiadają je wszyscy żołnierze za wyjątkiem strzelców (rifleman) wyposażonych w celowniki AN/PVS-4. Szkolenie w zakresie obsługi gogli jest realizowane podczas kursu podstawowego. System jest dostępny także na rynku cywilnym.

System gogli/ celownika AN/PVS-14
    Jest to urządzenie trzeciej generacji o kilku zastosowaniach. Może być użyty jako monookularowe gogle noktowizyjne montowane do hełmu za pomocą przejściówki i adaptera do AN/PVS-7. Jako gogle PVS-14 może być też noszony na głowie przy pomocy pasków. Kolejnym zastosowaniem jest użycie systemu jako celownika do broni strzeleckiej. Montuje się go wtedy do szyn RIS przy użyciu podstawy lub za pomocą przejściówki do podstawy szczerbinki karabinu (rear sight) M16A2/ M4. W trybie celownika zapewnia on powiększenie x 3. Aby uniknąć potrzeby demontażu w przypadku strzelania w dzień system jest wyposażony w filtr umożliwiający celowanie w warunkach dobrego oświetlenia. PVS-14 można też stosować do obserwacji "z ręki".
    System waży ok. 400g i zapewnia obserwacje na odległościach do 400 metrów zależnie od panujących warunków atmosferycznych i oświetlenia.     PVS-14 powstał w ramach programu badawczego USMC i nazywany jest często Monoocular Night Vision Device MNVD. Do jednostek zaczął trafiać w roku 1997 jako wyposażenie dla dowódców drużyn, pomocników strzelców karabinów maszynowych i ppk, ect.


Opracował: Mavr
grupa rekonstrukcji 24th MEU (SOC) - Szczecin